Innowacje

zestaw szczeliw dławnicowych Sinograf

Przewaga uszczelnień sznurowych nad uszczelnieniami mechanicznymi

Wybór najlepszej metody uszczelniania urządzeń często wynika z osobistych preferencji jak i decyzji obiektywnych dokonywanych przez instalatora. W większości sytuacji, wybór dokonywany jest pomiędzy szczeliwem dławnicowym a uszczelnieniem mechanicznym, tj. pomiędzy metodą miękką i wygodną w montażu, a twardą i sztywną. W niniejszym artykule dokonamy porównania możliwości uszczelniania pomp.

Czytaj więcej

makro sznur SBS 600

Wysokowytrzymałe włókna szklane

Starożytni Egipcjanie wykonywali pojemniki z grubych włókien ciągnionych ze zmiękczonego cieplnie szkła. Francuski naukowiec Reaumur, rozważał możliwości formowania drobnych włókien szklanych w szklane tkaniny do wyrobu różnych artykułów już w XVIII w. Ciągłe włókna szklane były wyprodukowane po raz pierwszy w znaczących ilościach poprzez firmę Owens Corning Textile Products w latach 30-tych XX wieku dla wysokotemperaturowych zastosowań elektrycznych. Rewolucyjna i rozwojowa technologia była wciąż ulepszana aż do opracowania produkcji ciągłych włókien szklanych.

Czytaj więcej

zestaw narzędziowy do wymiany szczeliw dławnicowych

Instrukcja Montażu Szczeliw Dławnicowych

Dławnice ze szczeliwem miękkim stanowią podstawowy typ uszczelnienia urządzeń w ruchu obrotowym. Cechuje je prosta budowa, niski koszt wykonania, łatwość montażu i demontażu oraz minimalne ryzyko nagłej awarii. Użytkownicy mają samodzielną możliwość doboru odpowiedniego materiału w zależności od ciśnienia, temperatury i rodzaju czynnika roboczego. Mimo pozornie przestarzałej idei, szczeliwa sznurowe mają szereg zalet, gdyż w większości przypadków zużycie takiego uszczelnienia jest stopniowo sygnalizowane, urządzenia z powiększającym się przeciekiem mogą nadal pracować, obsługa może łatwo przewidzieć konieczność i termin wymiany szczeliwa.

Czytaj więcej

Grafit naturalny

Nowe zastosowania materiałów na bazie węgla i grafitu

Węgiel jest lekkim pierwiastkiem, który w fazie skondensowanej występuje w różnych odmianach alotropowych. Podstawowe dwie – diament i grafit – różnią się pod względem właściwości mechanicznych i fizycznych. Różnice te wynikają z geometrii oraz charakteru wiązań chemicznych. W strukturze diamentu każdy atom węgla jest związany z czterema sąsiadami silnymi wiązaniami kowalencyjnymi, których kierunki wyznaczają wierzchołki czworościanu foremnego. Dlatego strukturę diamentu określa się jako tetraedryczną. Ponieważ w tworzeniu czterech silnych wiązań uczestniczy 1 elektron z orbitalu s oraz 3 elektrony z orbitalu p mówimy o konfiguracji bądź fazie spł. Z kolei w graficie krystalicznym atomy węgla są kowalencyjnie związane jedynie z trzema sąsiadami. Kierunki wiązań są określane przez wierzchołki trójkąta równobocznego (struktura trygonalna). W tworzeniu wiązań kowalencyjnych uczestniczą tylko 3 elektrony, 1 z powłoki s oraz 2 z powłoki p, co daje konfigurację sp˛. Kowalencyjnie związane atomy tworzą bardzo trwałe płaszczyzny grafenowe. Płaszczyzny te w krysztale grafitu układają się jedna nad drugą i związane są ze sobą słabymi oddziaływaniami metalicznymi. Taka struktura powoduje, że grafit jest silnie anizotropowym kryształem. Oprócz czystego diamentu i grafitu istnieją także struktury mieszane. Diament z niewielką domieszką fazy sp˛ określamy jako węgiel amorficzny o strukturze tetraedrycznej. W miarę wzrostu udziału fazy sp˛ przechodzi się do węgla diamentopodobnego. Jeżeli w strukturę materiału wbudowywany jest wodór, mówi się o węglach amorficznych wodorowanych. Właściwości fizyczne diamentu, grafitu oraz węgla diamentopodobnego (struktury o fazie mieszanej).

Czytaj więcej